Mecit Zapsu tarafından yazılan yazılar

 Gazetecilik, şiddetin kime yöneldiğine göre ahlaki pozisyon değiştiremez. Evrensel gazetecilik, acıyı etnik kimliğine göre tartmaz; şiddeti failin devletle kurduğu ilişkiye göre aklamaz; ölümü “haklı” ve “anlaşılabilir” kategorilere ayırmaz. Eğer bir…

 Bir bedenin, bir apartmanın üst katından aşağı atılışını gösteren görüntüler dolaşıyor. Kalabalık yok, acele yok. Aşağıda bekleyenler var, yukarıda atanlar var ve aralarında bunu kutlayan sesler. Bu sahne, bir anlık…

Bazı duygular vardır; kişisel sanılır ama aslında kolektiftir. Bir insanın iç dünyasında hissettiği incinme, eğer paylaşılıyorsa artık bireysel değildir. Toplumsal hassasiyet tam da burada başlar: Tek tek insanların yaşadığı kırılmaların…

İran’da aralıklarla yükselen protestolar, artık sıradan ekonomik öfkenin patlaması değil. Dış basındaki yorumlar, rejimin meşruiyetinin aşındığını; derinleşen yoksulluk ile sert güvenlik mekanizması arasındaki mesafenin her geçen gün büyüdüğünü vurguluyor. Aralık…

Gece karla aydınlıktı; ama ışık değildi görünen — soğuktu. Dağların üstünde dolaşan o sessizlik, köy yoluna kadar inmişti. Bir baba, oğlunun atkısını düzeltti: “Çabuk gidip döneriz,” dedi — sesi sakin,…

 Kant’ın “Aydınlanma, insanın kendi aklını kullanma cesaretidir” cümlesiyle ilk karşılaştığımda, bunu bir filozofun kibirli bir meydan okuması sandım. Sonra zaman geçti, hayat geçti, insanlar geçti… Ve bugün o cümlenin aslında…

Bir halkın sesi olmak, bazen sözün çok ötesinde bir yerden başlar: Sessizliğin en derin yerinden. “Biz kimsenin adını bile söyleyemediği bir ülkenin yurtseverliğini yaptık; kimliğini ağzına almak istemeyenlerin bile konuşmak…

Bazen bir toplumun ruhunu anlamak için büyük krizlere, çarpıcı manşetlere ya da politik analizlere bakmaya gerek yoktur. Bazen yalnızca bir insanın yüzündeki tereddüt, bir yabancının adımlarındaki çekingenlik, bir soru sorarken…

Kürtlerin hikâyesi, Mezopotamya’nın rüzgârından İstanbul’un sisine kadar hep aynı sorunun etrafında döner: Bir halk neden yüz yıldır statüsüz bırakılır? Bu sorunun cevabı öfkenin içinde değil; devletin kuruluş hafızasının derin katmanlarında…

Bazı insanlar vardır hevalim, onların yokluğu yalnızca bir eksiklik değil; bir devrin vicdanından eksilen sarsılmaz bir omurgadır. Tahir Elçi benim için de, bu halk için de tam olarak böyle biriydi.…