Sibel Özbudun tarafından yazılan yazılar

“Kimseye sayın demeyin, bana hiç demeyin.”[1]  O, kimilerine inat, “sayın” olarak anılmayı, kendisine böyle hitap edilmesini reddeden “kara koyun”lardandı; önderliği çok farklıydı. David J. Schwartz’ın, “Lidere tapmayın,” dediklerinden değildi; Ben…

Hükümet yetkilileri, bakanlık görevlileri, mimarlar, müteahhitler kafa kafaya verip düşünmüşler sanki: “Devrimci tutsakları nasıl teslim alır, kişiliksizleştirir, giderek sessizce ölüme mahkûm ederiz?” diye. Sonra hep birlikte o loş, kuytu, güneşsiz,…

“Kurtuluş, bütün kurtarıcılardan kurtulmak demektir;  en üstün, en yüksek insanın güçlükle soluduğu özgürlük budur.  Dayanabilir misin?”[1] “Ben lideriniz Elon Musk Beynimin üstünde bir maga kasketi Hergün acılarınıza acı katacağım Halkın…

“TARANTA-BABU yaşamak ne güzel şey… YAŞAMAK… Ne acayip iştir ki bu ne menem gidiştir ki TARANTA-BABU bugün / “bu inanılmayacak kadar güzel” bu anlatılamayacak kadar sevinçli şey: böyle zor/ bu…

 “Artık kadınları evin içinde ömür boyu mecburen mahsur ve mahpus kalma zamanı geçmiştir. Şimdi artık o eski adet ve gelenekleri ve utangaçlıkları kendimizden atarak kendi gerçek insani görevimize sarılmalıyız, ruhumuzun…

  “Tanrı kadınların çalışmasını isteseydi iki cinsiyeti yaratmazdı”[2] İlkin kim kullandı, neden ve nerede, hangi bağlamda kullandı, bilmiyorum, ama (yaptığım taramalarda doyurucu bir tanımına denk düşmesem de) “çifte sömürü”, kapitalizm koşullarında…

“Faşizm ölümün methiyesini yapıyor, hayatın en inanılmaz kıvılcımını, zekâyı, aklı sevmiyor. Faşizm ümidi mahvediyor. Bize, ‘Herkes olduğu yerde ebediyen kalacak’ diyor. Daha adil, daha güzel bir insan hayatına karşı duyduğumuz…

“Mafya, bizdeki kapitalizmin en iyi örneğidir.”[2]  Afallatıcı bir ülke burası… İnsan her “Yok, bundan sonra hiçbir şey beni şaşırtmaz,” dediği anda ortaya çıkan bir olayla yeni bir şaşkınlık deryasına gark…

“Doğa ile hep savaş hâlindeyiz. Eğer kazanırsak, asıl o zaman kaybedeceğiz.”[1] Yalana ne hacet, “eski”yi mumla arar olduk! Hani kapitalizmin yalnızca kârın, yani artı değerin azamileştirilmesi, bir başka deyişle işgücü…

“Onlar, Montevideo’da bir duvara anonim bir elin yazdığı şu sözleri yalanlayan tek çalışanlardır: Çalışan adamın para kazanmaya vakti olmaz.”[2]   Sanırım durum, 24 Eylül 2011 günü Londra’daki Victoria ve Albert…