Temel Demirer tarafından yazılan yazılar

  “yarın ne olur bilirim ben bahar gelir, otlar büyür ölüm de yapraklanır bir dağ bulur uzun uzun bakarım bir çam ağacı gölgesi güzel kokular veren bir damla güneş görünce…

“Eğer itilmezse hiçbir diktatör düşmez.”[1]   Georg Wilhelm Friedrich Hegel’in, “Köle Efendi Diyalektiği’nde Efendi Köle’yi öldürmez. Çünkü Efendi ‘bağımsız bir özbilinç’ olmayı Köle’nin ‘bağımlı bir özbilinç’ olarak var olmasına borçludur,”[2]…

“Ve her sessizliğin anlatılmaz bir sesin işareti olduğunu kime anlatabilirdim.”[1] “Göç”/ ve “göçmenlik”in XXI. yüzyılın başat sonuçları bulunan sarsıcı bir gerçeklik olduğundan defalarca bahsettim; şimdi de bunun “bizim”le/ coğrafyamızla ilintisini…

“Biz yazarlar doktor değiliz,  hastaların çektiği acıyız.”[1] Yazmak yaşamaktır; yaşama dokunmayan yazın, bir tomar kâğıt israfıdır.[2] Durup dururken yazamaz insan. Yazmak için bir derdinin, tarafının olması gerek. Başka türlüsü olmuyor,…

“Sanat eseri, bir itiraftır.”[1] Suat Derviş’in, “Şair, büyük ve fırtınalı bir denizin karşısında kendi kendine söz söyleyen ve sesini karşı sahillere işittirmek isteyen bir çılgına benzer”; Pablo Neruda’nın, “Şair, her…

“Felsefe, insanın kendini aptallaştırmasına izin vermemek için vardır.”[1]  “Anne bak kral çıplak,” diye haykıran çocuksu içtenlik ve merak felsefenin aslî öğesidir. Malum felsefe hayret etmekle başlar, eleştiri ve itirazla sürdürülürken,…

“Eğer hikâyeyi sözcüklerle anlatabilseydim, yanımda sürekli bir fotoğraf makinesi taşımaya ihtiyaç duymazdım.”[1]   Ölüme inat, ölümsüzleştiren tanıklığıyla fotoğrafın önemini/ değerini bilmeyen var mı? Varsa ne yazık! XVII. yüzyıl natürmortlarındaki kuru…

 “Duyuyor musun? insanın insandan aldığı bütün yaraların merhemi insandadır diyorum sana”[1]    Göçmenliğin bir trajediye dönüştüğü veya Jean Jacques Rousseau’nun, “Artık bana burada ne iyilik edebilirler, ne de kötülük. Bu…

“kanadık toprak olduk  çekildik bayrak olduk  döküldük yaprak olduk  geldik bugüne.”[1]   Anadilinin, egemenlerce kamusal alanın dışına itildiği, abes ile iştigal edilen bir coğrafyada yaşıyoruz. Ancak hep dedim, diyorum, diyeceğim…

 “Neresi sıla bize, neresi gurbet? Yollar bize memleket.”[1]   “Sınırlarımız kevgire dönmüş durumda, yolgeçen hanı gibi. Sınır güvenliği kalmamış,… devletin ciddiyeti, inanılırlığı ve güvenilirliği zedelendi,”[2] diyor Canan Kaftancıoğlu, “Sınır namustur”…