New York’un gökdelenleri arasında, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda alkışlar yükseliyor. Kürsüde Ahmed al-Şara…
Dün Nusra Cephesi’nin lideri “Şişli Colani”, bugün Suriye’nin cumhurbaşkanı. Dünya, bir teröristin takım elbisesine hayranlıkla bakıyor. Ama bu ışıkların gölgesinde, Suriye’nin yaralı yüreği olan Rojava’nın sessiz çığlığı duyulmuyor.
Colani’nin hikâyesi savaşın tozlu yollarında başladı.
Bir zamanlar ABD’nin terör listesinin tepesindeydi. 2024’te Esad’ı devirdi, birkaç ayda geçici liderden cumhurbaşkanlığına yükseldi. Birleşmiş Milletler onu tanıdı, büyük güçler el sıkıştı.
Colani “yabancı savaşçıları kovacağım, barış getireceğim” dedi. Dünya inandı.
Peki ya Rojava?
2012’den beri Kürtler, Araplar, Süryaniler ve Türkmenler omuz omuza bir hayal kurdu. Kadınların söz sahibi olduğu meclisler, seküler okullar, kooperatiflerle yeşeren tarlalar…
Kobani’de IŞİD’e karşı destan yazan YPG/YPJ, Batı’nın en yakın müttefikiydi. Ama şimdi o ütopya, Şam’ın gölgesinde soluyor.
Colani’nin yeni anayasası İslam hukukuna yaslanıyor; kadın kotası, laik eğitim ve çoğulculuk “tehlikeli” görülüyor.
Rojava kurumları hâlâ direniyor, kendi meclislerini ve kooperatiflerini koruyor. Ama dünya, BM kürsüsündeki alkışlara bakarken bu direnişi görmezden geliyor. ABD, SDF’yi IŞİD’e karşı müttefik görüyor ama özerkliğini reddediyor; Rusya ve İran Şam’ı kukla tutmakla meşgul.
Oysa Rojava, Suriye’nin kanayan topraklarında bir bahardı.
Bir köyde kadınlar kendi meclisini kurmuş, çocuklar özgürce kendi dillerinde okula gitmişti. Şimdi bu hayal, siyasi pazarlıkların masasında yok sayılıyor. Colani New York ışıklarında parlıyor. Ama Rojava’nın yıldızları hâlâ karanlıkta. Bu sadece Suriye’nin değil, insanlığın sınavı.
Bir gün dünya o sessiz çığlığı duyacak mı? Çünkü tarih, unutulan hayalleri affetmez…
