Gülten Kaya’nın, “Nasipsiz, kıştan mı, Yağmurdan mı, yoksa aşktan mı” deyişiyle: gündemin yoğunluğu mu, yoksa mental bir yorgunluk mu, bilmiyorum ama insan bazen okuma ihtiyacının bir benzerini müzik dinlemek için de duyuyor.
Elbette günümüzde, tüm alanlarda olduğu gibi, müziğe dair de sınırsız bir erişim imkânı var. Her milletten, dilden ve kültürden müzik dinleme şansı bir komuttan ibaret.
Her şey bir sigara paketi gibi elimizin altında. Ancak yine de insanın içine işleyen, moralini yükselten, neşelendiren, anısını tazeleyen ve ona müzik zevkini tattıran müzisyen sayısı az. Özellikle çevrim içi uygulamaların çoğalması, sahne ve konser geleneğinin kitlesel değerini yitirmesi, rekabetin içerikten biçime indirgenmesi hem müzisyenleri hem de dinleyicileri farklı şekillerde etkiliyor.
Sanırım Kürdistanlı müzisyenler bu işten en çok etkilenen kesimlerin başında geliyor. Teknik, politik ve kültürel imkânlar bakımından oldukça dezavantajlı olan sanatçılarımızın karşılaştığı baskılar azalmış değildir.
Hatta partilerimizin de etkin ve eşit bir kültür sanat politikasının olmadığı sır değil. Ancak bunlara rağmen, sanatçıların kendi çabalarıyla özgürce üretme hakkı ve halka hizmet olgunluğunu elden bırakmadıkları da görülüyor.
Artık üçüncü ve dördüncü nesil müzisyenlerin farklı şekillerde hareketlendirdiği müzik piyasamızda albüm çıkarmak ve sanatsal farkındalık yaratmak her türlü riske adaydır.
Bilindiği gibi, geçen hafta sonu Rojavalı Kürt heyeti Paris’e bekleniyordu. Ve hepimizin gözü kulağı oradan çıkacak haberlerdeydi. Élysée Sarayı’ndan bir haber, bir resim karesinin beklendiği saatleri Mehmet Akbaş’ın albümünü dinleyerek geçirdiğimi söylemeliyim. Dinlemem güzel de oldu.
Mehmet Akbaş, uzun yıllara dayanan müzisyenlik hayatında, kendisi için süreklilik ve istikrar arz eden performansıyla hayran sayısını giderek çoğaltıyor.
Akbaş’ı ilk kez Vengê Sodîrî grubunda dinlemiş ve özellikle Ayfer Düztaş’ın söylediği “Duzgî Duzgî” kilamında yaptığı enfes vokalistlikle gönüllerdeki yerini korumuştur.
Bir süredir Kürdistan ve Avrupa merkezli organizasyonlar yapan Akbaş, son çalışmasını Kölner Filarmoni Orkestrası’nın katkısıyla hazırlamış ve ortaya kalitesi çok yüksek bir iş çıkarmıştır.
Albüm, aslında bir konser kaydıdır. 18 kilam (şarkı) yer alıyor. “Mirad”ın gitarlı ve trompetli açılış parçası olarak seçilmesi, konserin sonuna kadar dinlenilmesi için özenle seçilmiş olmalı. Arix, Seyran, Leyla Leyla, Romani, Setero ve Pawerkani gibi geleneksel kilamları batılı enstrümanlar eşliğinde Akbaş’ın yorumundan dinlemek ayrı bir keyif. Bir saat kırk sekiz dakikalık kayıt, Kürdistan’ın dilsel zenginliğini keşfe çıkan bir turneye dönüşmüş. Akbaş, albüme bir tane de Türkçe esere yer vererek kültürel dayanışmayı ihmal etmemiş.
Mekân, ışık ve enstrümanların tek tek kendini gösterdiği, sözün yerli yerine oturtulduğu, sesin dinleyenleri mest ettiği doğal ve dolu bir tanıtım olmuş. Stüdyoya kapanmadan, orkestra eşliğinde albüm hazırlamak kendine güven ve emek gerektiriyor.
Bana göre, Sewbîna’nın viyolonsel, kanun ve perküsyonlu başlangıcı şahane olmuş. Ancak Şadî kilamının oryantalist versiyonunun da çok tutulması sürpriz olmayacak. Zira bu kilamın orijinalinin, Kevire Dil olarak İranlı Kürt sanatçı Marjan’a ait olduğu ve Ajda Pekkan tarafından, kaynak gösterilmeden Türkçe ve Fransızca sözler yazılarak söylendiği, birkaç yıl önce medyaya düşmüştü. Akbaş, kilamı anayurduna geri getirmiş.
Akbaş’ın, Welatê Mi / My Homeland’i şu sıra dinlenebilecek albümlerden biridir. Arabanızda, iş arasında, spor saatinde kulaklığınızdan eksik etmeyin ama en çok mutfakta yemek yaparken ihmal etmeyin; çünkü işin sonunda Akbaş, sizi iyi bir sofra ve müzikli sohbetin içine çekmeyi başarıyor.
Kürt sanatının dünyaya açılmaya ihtiyaç duyduğu bir dönemde, Mehmet Akbaş sanırım bu işin gelecekteki önemli seslerinden biri olacak.
Yolu açık olsun…
