🔴Amedspor ne tenê klûbeke futbolê ye; ew hêviya bi mîlyonan kesan û nûnera rûmeta bajarekî ye. Lê mixabin, performansa hefteyên dawî nîşan dide ku ev giraniya mezin ji aliyê rêveberî, ekîba teknîkî û lîstikvanan ve bi têra xwe nayê hîskirin. Dema em li paş xwe dinêrin, em dibînin ku xala şikestinê ya herî mezin deplasmana Erzurumsporê bû. Ger tîm wê rojê bi baweriya şampiyoniyê derketiba qadê, îro belkî bi 5-6 puanan li pêşiya reqîbên xwe bû.
Kêşeya herî mezin a Amedsporê ne kêmasiya teknîkî, lê belê lîstika “tirsonek” e. Tîmeke ku hedefa wê şampiyonî be, çawa naxwaze an nikare tîmên wekî Sivas, Sariyer û Keçiörengücü têk bibe? Ev rewş ji bo alîgiran ne tenê windakirina puanan e, lê belê “aqilrawestandin” e. Bi lîstikeke wiha, parastina sêyemîniya lîgê jî dê wekî serkeftineke mezin bê dîtin; lê belê hedefa vê gelî ne sêyemînî, lîga jor (Lîga Super) e.
Rexneyên li ser rêveberiya Amedsporê her çiqas giran bin jî, rastiya li ser qadê piştrast dikin. Di tîmê de kêşeya herî mezin ne tenê taktîkî ye, lê belê kêmbûna “ruhê tîmê” û “vîna serkeftinê” ye. Ji xeynî performansên kesane, di tîmê de lîstikeke kolektîf a ku armancê dide pêş nayê dîtin. Ev yek jî nîşan dide ku polîtîkaya transferan li şûna “vîna lîstikê”, li ser bingeheke fînansî hatiye avakirin.
Ji bo bi mîlyonan alîgirên ku bi dil û can piştgiriyê didin, ev demsal ji hêviyan dûr û bi êş derbas dibe. Gotina alîgiran a ku dibêjin: “Ger me ev piştgirî bida tîmeke taxê, dê bêtir berpirsiyarî bigirtana,” nîşaneya herî zelal a qutbûna di navbera tîm û alîgiran de ye.
Di navbera 40 rojan de windakirina 11 puanan nîşaneya herî eşkere ye ku ruhê şampiyoniyê ji nav tîmê derketiye. Niha dema wê ye ku rêveberî, ekîba teknîkî û lîstikvan derkevin pêşberî neynikê û ji xwe bipirsin: “Em çi dikin?” Baweriya gel a bi şampiyoniyê kêm bûye, lê qet nebe divê sêyemînî bê parastin û di Play-Offê de fînalek bê lîstin. Heger ew fînal jî bi vî ruhê sist winda bibe, êdî tiştek namîne ku ji bo vê rêveberiyê û vê tîmê bê gotin.
