Mordem Zel: Di Sporê de Serkeftina Bratiyê: Amedspor û Wanspor
🔴Di hefteyên dawî de, gava em li lîstika Amedsporê dinêrin, em dibînin ku futbolbaz ne tenê li dijî reqîbên xwe, lê di heman demê de di bin barekî giran û stresek mezin a psîkolojîk de derdikevin qadê. Ev giranî ji wê yekê tê ku Amedspor ji bo alîgirên xwe ne tenê yaneyeke futbolê ye; ew sembola nasnameyekê û hêviyeke kolektîf e.
Helbet, dilê bi mîlyonan alîgiran bi her gava futbolbazan re lê dide. Ev piştgirî, ji aliyekî ve motîvasyoneke bêhempa dide lîstikvanan, lê ji aliyê din ve vediguhere berpirsiyariyeke ku carinan lîstikê kilit dike. Gava lîstikvan dizanin ku her şaşiyek wan dibe sedema xemgîniya mîlyonan, “tirsa şaşîkirinê” carinan ji “daxwaza serketinê” derbas dibe.
Di maça ku em wekî “Derbiya Bakur” bi nav dikin de, Amedsporê bi rastî jî ji ya dihat hêvîkirin bêtir performanseke bilind nîşan da. Ji deqeya yekem heta ya dawî, daxwaza serdestiyê di çavên futbolbazan de dihat xwendin. Lê belê, di futbolê de qanûneke nenas a psîkolojîk heye: Gava gol dereng dikeve, ew kelecan û hîsa êrîşkariyê hêdî hêdî cihê xwe dide rehavetê û bêhêvîtiyê.
Di vê maçê de me ev zext û lîstika psîkolojîk bi zelalî dît. Gava pozîsyon nayên girtin û top nakeve nav tora reqîb, lîstikvan dikevin bin bandora “demê”. Her ku saniye derbas dibin:
Di parastinê de valahî çêdibin. Lîstikvan li şûna pasên bi aqilmendî, berê xwe didin şûtên ji dûr ve. Bedena lîstikvan naweste, lê hişê wî di bin giranîya gola ku nayê de dihele.
Di qadên futbolê de her tim reqabet heye, lê carinan tiştên wisa diqewimin ku ji lîstikê, ji pûanan û ji kûpayan derbas dibin. Maça di navbera Amedspor û Wansporê de, ne tenê wekî hevrikiyeke li ser çîmê, lê wekî weşandina nameyeke dostaniyê di dîroka spora me de cih girt.
Lê ya ku mohra xwe li vê maçê xist, ne reqemên ser skorbordê û ne jî pozîsyonên golê yên bi heyecan bûn. Ya herî giranbiha û ya ku di bîra gel de ma, atmosfera biratiyê bû ku ket pêşiya her tiştî. Di dema ku her kes li benda tengezarî yan jî reqabeteke hişk bû, her du tîman jî nîşan da ku rengên cuda dikarin di nav ahengeke mezin de werin ba hev.
Têkiliya germ a di navbera rêvebir, teknîkkar û lîstikvanên her du klûban de, ji bo hemû civaka sporê bû mînakeke kêmpeyda. Vê yekê nîşan da ku lîstik 90 deqîqe ye, lê biratî herdemî ye.
Wan careke din bi dengekî bilind nîşanî dost û dijminan da ku qadên futbolê ne qadên şer û dijminatiyê ne; ew qadên hevrikî, rêz û hezkirinê ne. Her gava ku hat avêtin, her silava ku hat dayîn, li dijî zimanê nefretê bû bersiveke herî xurt.
Di vê serdemê de ku herî zêde pêdiviya civaka me bi yekîtiyê û bi hev fêmkirinê heye, ev sekna Amedspor û Wansporê ya li ser qadê ji serkeftina şampiyoniyê jî biqîmettir e. Çimkî şampiyonî rojekê têne jibîrkirin, lê rûmeta dostaniyê di dilê nifşên nû de wekî tovê hêviyê şîn dibe.
Futbol gava ku li ser esasê rêzgirtinê ava bibe “xweş” e, gava ku bibe pirek di navbera dilan de “watedar” e.
Spas Amedspor, spas Wanspor!
We bi vê helwesta xwe dilê me germ kir, hêviyên me yên ji bo sporeke paqij geş kirin û we nîşan da ku “Gola herî bedew, ya ku di dilê dostaniyê de tê avêtin e.”
