Mecit Zapsu tarafından yazılan yazılar

Mecit Zapsu: Görünürlük İçinde Yok Edilmek

Genel
Bizim hikâyemiz yıllarca yasaklandı; şimdi ise gösteriliyormuş gibi yapılarak yeniden susturuluyor. Kameranın ışığı yüzümüze tutulduğunda görünür olduğumuzu sanıyoruz, oysa o ışık çoğu zaman gölgemizi büyütüyor. Bu metin, başkalarının kurduğu aynayı…

Mecit Zapsu: Ait Olamamak; Bu Çağın Sessiz Çığlığı

Genel
 İnsan, bir zamanlar toprağın hafızasıydı. Bir ağacın gövdesine elini koyduğunda, orada kendi damarlarını hissederdi. Yağmurun sesini duymak, atalarının duasını duymaktı. Toprak, yalnızca yürüdüğü yer değil, içinden geçtiği bir hatıraydı. Ama…

Mecit Zapsu: Yarın, gözlerimizin ışığıdır…

Genel
Bazı hayaller, takvimlerin çizdiği sınırlara sığmaz. Onlar, kendi zamanlarını bilirler. Yüreğin ritmini dinler, sabrın toprağında kök salmayı beklerler. Bir baharın ilk tomurcuğu gibi, ne acele eder ne de küser. İnsan…

Mecit Zapsu: Karanlığı anmadan ışığı savunmak

Genel
İsmini anmamak, suskunluk değil; bir erdemin sessiz manifestosudur. Kötülüğün diliyle konuşmak, ona taze kan pompalamaktır; adını tekrar etmekse, farkında olmadan meşruiyetine taç giydirmektir. En keskin karşı duruş, bu yüzden aynı…

Mecit Zapsu: Dawo;  Bir Halkın Vicdan Romanı…

Genel
Bir tren sesiyle başlar her şey… Karlı dağların eteğinde, küçük bir istasyonda bir çocuk gözlerini uzaklaşan vagona diker. O tren yalnızca bir ailenin değil, bir halkın yüzyıllardır süren göç hikâyesinin…

Mecit Zapsu: Zamanın sessiz nehri…

Genel
 İnsan, doğduğu andan itibaren görünmez bir nehrin içine bırakılır. Bu nehrin adı zamandır. Akışını durduramaz, yönünü değiştiremez, suyunu eksiltemez. Biz onun içinde yüzerken, o sessizce bizi sürükler. Ve ne kadar…