Kesên ku ji aliyê siyasî, hiqûqî, aborî, civakî û fikrî ve wekî kesên azad û di statuyeke jêrîn de têne qebûlkirin kole ne.
Mirovên kole her tim ji bo efendiyên xwe yên ku wan kole kirine dijîn û bawer dikin ku bextewariya wan tenê bi bextewariya efendiyên wan pêkan e.
Miletêk ku bi fikrên xwe azad nebe, ne mimkun e ku azad û serbixwe be. Civakên misilman bi giştî ji fikra azad û hur bêpar in. Di ol, siyaset, jiyana civakî û fikrê de civakên muqallît in.
Civakek ku aqilê xwe bide kirê, ne mimkun e ku xwedî li îradeya azad a ku Xwedê ji afirandinê dayî wî derkeve.
Bi rastî jî Xwedê wiha dibêje: “Bêyî destûra Xwedê kes bawer nake, û (Xwedê) pîsî (bêaramî, êş) datîne ser kesên ku aqilê xwe bi kar naynin.” (Sûreya Yûnus, ayeta 100).
Civakek ku xwedî li aqil û îradeya xwe neyê, nikare nirxên ku mirov dike mirov bi dest bixe.
Gelên misilman ên ku Kurdistanê dagir kirine, aqilê xwe ji dîktator, despot û bazirganên olê re îpotek kirine.
Gelê me yê ku bi sedsalan di esaretê de ye, van gelên bi ruhê koleyî teqlîd dike. Bêyî ku ji ruhê koleyî xilas bibe, ne mimkun e ku mirov bi azadî bifikire, fikrên cuda qebûl bike û rêzê jê re bigire.
Gelên ku bi aqilê serokên partî û rêxistinan, şêx û meleyên xwe tevdigerin û aqilê xwe bi kar naynin, ne tenê dijminatiya aqilê xwe dikin, lê belê kesên ji meşreba wan cuda ne jî wekî dijmin dibînin.
Ji ber vê yekê, em kesên ku ne wekî me ne û ne wekî me difikirin wekî xayîn û xayîntî bi nav dikin.
Tolerans, tehemul û çanda qebûlkirina fikrên cuda di civakên demokratîk de qaîdeyeke jiyanê ye.
Ji ber ku em cudatiyan wekî tehdît û dijmin dibînin, tu pêşkeftin û guherîn ne mimkun e.
Heta ku em rastiyên xwe wekî rastiya yekane bibînin, îhtîmala pêşkeftin û guherînê ne mimkun e.
Tenê dema ku rastiyên me bi rastiyên yên din re di rastiyên hevpar de bigihêjin hev, guherîn û pêşkeftin çêdibe.
Bi rastî jî Xwedê emr dike ku em di heqî de (rastiyê de) hevkarî bikin û li dijî batilê (xirabiyê) derkevin. Her çend ew tenê yek kes be jî, divê em ji bo heqî helwestê bigiren, ev prensîbeke bingehîn a mirovahiyê ye.
Yek ji nexweşiyên herî mezin ên cîhana Îslamê ev e ku ew li dijî heqî, ji aliyê neheq û zaliman ve helwest digirin.
Lê belê li gorî Îslamê, mazlûm, her çendî xwedî bawerî û fikrên cuda bin jî, divê li dijî zaliman yekbûnê çêkin.
Dewletên ku Kurdistanê dagir kirine, bêyî cudakariya ol, mezheb, fikir û rêxistinê, gelê me qetil kirine.
Dewletên dagirker her Kurdekê ku ji bo azadiya gelê Kurd tê têkoşîn dike, ji xwe re wekî tehdîtekê û ji gelê Kurd re jî wekî sînorê sor dibînin.
Ji ber vê yekê, divê em rêzê li hemû qehramanên ku ji bo azadiya gelê Kurd têkoşîn dikin bigirin, ew nirxên me ne.
Divê em xwedî li Peşmerge, Gerîla û hemû qehramanên canfeda yên ku ji bo azadiya gelê me têkoşiyane û şehîd bûne derkevin, û berpirsyariyên xwe yên li hember wan wekî erka pîroz bibînin.
Bêjeya “Fikra min ya herî rast e” mafê me ye. Lê belê têgihiştina ku “Fikrên din batil in” xelet e.
Wekî ku Ustad Bedîuzzaman Seîdê Kurdî gotiye: “Tu dikarî bibêjî ‘Meşreb û mesleka min heq e an jî xweştir e.’ Lê tu nikarî bibêjî ‘Tenê meşreb û mesleka min heq e.’”
Divê em nîyetên baş, tehemul û toleransa ku em li hember dewletên dagirker ên ku gelê me yê mazlûm qetil kirine nîşan didin, bi kêmanî li hember gelê me yê ku xwedî rêxistin û fikrên cuda ne jî nîşan bidin.
Partiya me, PÎK, Kurdistana Yekbûyî, Serbixwe û Azad diparêze û bawer dike ku bêyî avakirina Kurdistana serbixwe, gelê me nikare bi hurî bijî.
Ev nayê wê maneyê ku Kurdên ku ne wekî me difikirin xayîn in an jî di xiyanetê de ne.
Em vê mafê di xwe de nabînin û tu kesek jî xwedî vê mafê nîne.
Rexne ne ji bo ku mirov çamurê li kesên din bike, sûcdar bike an jî wekî xayîn bi nav bike ye; rexne ji bo ku mirov ji xeletiyan vegerîne û heq û rastî nîşan bide tê kirin.
Daxwaziya min ev e ku gelê Kurd yê mazlûm, çi misilman, êzidî, sunî, elewî yan jî xwedî fikir û rêxistinên cuda bin, bi nasnameya xwe ya mazlûm, ji bo edalet, azadî û jiyaneke mirovane li dijî zaliman di nava yekbûnê de tevbigerin.
Li gorî çavdêriyên min, xeyal û armanca dawî ya her Kurdekî Kurdistana azad û serbixwe ye.
Baweriya min ew e ku gava em ji murîdiya olî, siyasî û rêxistinî xilas bibin, em ê azad bibin û nirxên xwe yên mirovî bi dest bixin.
*
PÎK – Partiya Îslamiya Kurdistan
Serokê Giştî: Hikmet Serbilind
