Biyografê surreal Vahap Aydoğan xebata xwe bi rêbazek bi tevahî cuda ji kevneşopiya portreya klasîk ava dike. Ew ne kopîkirina rûyekî, lê nêzîkbûna kûrahiya çîroka ku ew hildigire dide pêşiyê.
Ji bo Aydoğan, tiştên ku model nabêje, tiştên ku ew nabêje, tiştên ku ew rawestiyaye, û tiştên ku ew rawestiyaye dibin nexşeyek hestan. Di dengvedanek ku di bêdengiyê de tê bihîstin – ku şopa yekem a biyografiya surreal derdikeve holê.
Mijara azadiyê di hunera Aydogan de vediguhere hema bêje xeyalî.
Figur derkeve, berfireh dibin û berî Tembûnê winda dibin, nîşan didin ku azadî ne armanc e, lê lêgerînek domdar e. Lêbelê, di şer de, ew ne wêrankirina fîzîkî, lê giraniya kujer a bêdengiyê nîşan dide. Tiştê ku ew xêz dike ne kavil in, lê biranînên ku bûne kavil in.
Mal û mijar biyografiyên surreal ên Aydogan ji bîra takekesî ber bi qada êşa kolektîf ve dibin. Her rû hem çîroka xwe û hem jîaçıkiya serdemê hildigire. Hunera wî Teşevan ne nêzîkî modelê, lê nêzîkî dengvedana hestê ku model vedibêje – û pir caran ew dengvedan ji rû bi xwe re rasttir dike.
