Rojava’da halk hâlâ tehditlerle yüz yüze dururken, iki ayrı çizginin kendi liderlik alanını büyütmek için birbirini yıpratma yarışına girmesi yalnızca talihsizlik değil; aynı zamanda büyük bir sorumsuzluktur.
Daha ortada sonuç yokken zafer pozları verilmesi, halkın hayatına dokunan bir gelişme üretmeden “başarı” anlatıları kurulması, gerçek bir siyasal olgunluktan uzak bir tablo yaratıyor.
Bu durum acı bir gerçekliği gösteriyor: Birlik kuramayanlar, boşluğu gürültüyle dolduruyor.
Gürültü öyle büyüyor ki, tehlike kapıdayken bile tartışma halkın ihtiyaçları üzerinden değil, “bu aşamaya kim getirdi” çekişmesi üzerinden yürütülüyor.
Oysa dönüp halka bakmak gerek. Dört devlete bölünmüş bir halkın hâlâ bu kadar güçlü bir ulusal duygu taşıması, sıradan bir etnik devamlılık değil; olağanüstü bir toplumsal hafızanın ürünüdür. Fakat hafıza güçlü olsa da kurumlar zayıf, duygu geniş olsa da mekanizma eksiktir.
Kürtlerde birlik arzusu tarih boyunca hep vardı. Tamamlanamayan her tarihsel an, sonraki kuşakların zihninde giderilmeyi bekleyen bir ihtiyaç hâline geldi. Bu yüzden birlik sadece siyasal bir talep değil; parçalanmış bir hikâyenin bütünleşme isteğidir.
Kürt halkının yüzyıllık direnci, dilini ve kimliğini koruma mücadelesi tartışmasız bir hakikattir.
Ancak bu hakikate giden yollar ayrışıyor: kimi ulusal özgürlük perspektifini öne çıkarıyor, kimi demokratik çözümü; kimi dış desteği stratejik araç olarak görüyor, kimi zafiyet olarak değerlendiriyor.
Sorun hakikatin kendisi değil, ona uzanan yolun bir türlü ortaklaşmamasıdır.
Bugün Rojava üzerinden yükselen tartışmalar da bunu doğruluyor.
Halkın hayatına somut bir iyileşme yansımamışken iki tarafın da henüz atılmamış adımlar üzerinden “gelişmelerden memnunuz” söylemi üretmesi, anlatının gerçeğin önüne geçmesini sağlıyor.
Oysa biliyoruz ki anlatı, somut sonuç üretmiyorsa yalnızca bir yankıdır.
