Kuzey ve Doğu Suriye’de farklı sektörlerde çalışan kadın işçiler, 1 Mayıs’ta düşük ücret ve ağır çalışma koşullarına dikkat çekti. Kadınlar, yasal güvence ve eşit ücret talebinde bulundu.
Kuzey ve Doğu Suriye’de (Rojava) toplumsal devrimin en büyük gücü olan kadınlar, ekonomik alanda halen en görünmez ve en az kazanan kesimi oluşturuyor. 1 Mayıs Dünya İşçi ve Emekçi Bayramı vesilesiyle Haseke ve Til Temir’de tarlada ve fabrikada çalışan kadınlar, mevcut iş yasalarının ve ücret politikalarının kadın emeğini koruyacak şekilde yeniden düzenlenmesi talebini dile getirdi.
Düşük ücretler ve uzun çalışma saatleri nedeniyle yaşadıkları zorlukların sürdüğünü belirten kadın işçiler, eşitlik, adalet ve güvenli bir çalışma ortamını güvence altına alan yasaların çıkarılması için çağrıda bulundu.
Delal Hesen: Adil ücret istiyoruz
Til Temir’de tarlada kavurucu güneşin altında çalışan kadınlar adına konuşan Delal Hesen, kadın emeğinin nasıl bir belirsizliğe hapsedildiğini şu sözlerle özetledi: “Belirli bir mesai saatimiz yok. Ne zaman biteceği belli olmuyor. Uzun süre ara vermeden çalışmak zorunda kalıyoruz. Aynı zamanda ücretlerde adalet yok ”
Aldıkları ücretin verdikleri emeğin karşılığı olmadığını kaydeden Hesen, bu koşulların günlük yaşamları üzerinde hem fiziksel hem de psikolojik olarak olumsuz etkiler yarattığını dile getirdi. Hesen, çalışma saatlerinin yasal bir çerçeveye oturtulması, adil bir ücret politikasının güvence altına alınması ve kendilerini baskı ile sömürüden koruyacak güvenli bir çalışma ortamının sağlanması gerektiğini belirtti.
Zehra Ebdulkerîm ise geçim şartlarının zorlaşması ve hayat pahalılığı nedeniyle işçi ücretlerinin artırılması gerektiğini söyledi. Yaptıkları işin büyük bir fiziksel emek ve uzun mesailer gerektirdiğine dikkat çeken Zehra, kadınların aldığı ücretin üstlendikleri sorumluluk ve harcadıkları emekle örtüşmediğini ifade etti.
Fabrikadaki çarklar kadın emeğiyle dönüyor
Haseke’deki pamuk fabrikasında çalışan Nûr Abdullah, işinin zorlu doğasından bahsederek kadın-erkek ayrımı yapılmaksızın tüm işçilerin haklarına saygı gösterilmesini istedi. Eşini kaybettikten sonra çocuklarının geçimini sağlamak için ailenin çalışan tek ferdi olan Nûr Abdullah, fabrikadaki sorunlara dikkat çekerek şunları söyledi:
“Sabah 07.00’den akşam 17.00’ye kadar günde 10 saat çalışıyoruz ve molamız 30 dakikayı geçmiyor. Günlük ücretimiz yaklaşık 50 bin Suriye lirası; aylık ise yaklaşık 1 milyon 632 bin Suriye lirasına denk geliyor. Bu ücret, hem bu kadar uzun çalışma saatlerinin karşılığı değil hem de temel yaşam ihtiyaçlarımızı karşılamaya yetmiyor.”
Horiya El Elî de mesai saatlerinin düşürülmesi ve ücretlerin emeğe göre artırılması çağrısında bulunarak, mevcut kazancın bir işçinin geçimi için yetersiz olduğunu vurguladı.
Coza Remedan: Fabrikadaki işçilerin çoğu yaşlı
Fabrikada çalışan Coza Remedan, günlük 50 bin Suriye lirasına çalıştığını ve başka bir geçim kaynağı olmadığı için bu uzun saatlere katlanmak zorunda olduğunu belirtti. Fabrikadaki işçilerin çoğunun dul veya yaşlı kadınlardan oluştuğunu ifade eden Remedan, maaşların iyileştirilmesinin veya çalışma saatlerinin azaltılmasının acılarını hafifleteceğini söyledi.
‘Burayı bırakırsam plastik toplamak zorunda kalırım’
Ailesinin geçimini tek başına sağlayan Fadiya Mihemed ise eğer bu fabrikadaki işini bırakırsa geçinebilmek için sokaklardan plastik toplamak zorunda kalacağını dile getirdi. Fadiya da diğer çalışma arkadaşları gibi ya çalışma saatlerinin düşürülmesini ya da ücretlerin artırılmasını talep etti.
/Kaynak: ANHA/
