Mecit Zapsu tarafından yazılan yazılar

Bir halkın siyasal düşüncesi çoğu zaman meydanlarda değil, uzun bir sessizliğin içinde doğar. Önce bir soru belirir: Biz kimiz? Ardından daha zor bir soru gelir: Nasıl yaşayacağız? Modern Kürt siyasal…

27 Şubat 2025’te Abdullah Öcalan tarafından açıklanan deklarasyon, Türkiye’nin yüz yıllık meselesine ilişkin yeni bir eşik öneriyordu. Hukuk temelli bir sürecin açılması, demokratik entegrasyon için barış yasalarının gerekliliği ve demokratik…

 İtaat, ilk bakışta masumdur. Düzeni korur, çatışmayı azaltır, birlikte yaşamayı mümkün kılar. Kurallara uymak, büyüklerin sözünü dinlemek, verilen işi doğru yapmak… Çocukluktan itibaren bunlar öğretilir. “Söz dinleyen” çocuk övülür; “uyumlu”…

Bir insan dünyaya hangi kelimeyle başlar? “Anne.” Her dilde farklı söylenir ama her yerde aynı sıcaklığı taşır. Anadili, insanın dünyaya ilk dokunuşudur. Bugün dünyada yaklaşık 7.000 dil konuşuluyor. UNESCO verilerine…

Bir kapının önünde bekleyen insanı düşün. İlk gün sinirlidir. İkinci gün sessizleşir. Üçüncü gün telefonuna bakar. Dördüncü gün artık beklemeyi düşünmez bile. Sıra, hayatın doğal bir parçası olmuştur. Güç çoğu…

İnsan korkuyla erken tanışır. Korku, bedeni korumayı öğretir; geri çekilmeyi, sakınmayı, uyum sağlamayı. Tehlike karşısında durmayı değil, uzak durmayı; kaybetmemeyi değil, yaşamayı fısıldar. Bu yüzden korku çoğu zaman ilk öğretmenimiz…

Sürgün, Kürtler için geçici bir zorunluluk ya da istisnai bir hal olmadı. Sürgün, onlarca yıldır sürdürülen sistematik bir devlet ve uluslararası rejim pratiğine dönüştü. Yaşarken yurtsuz bırakılanlar, ölürken bile toprağından…

Tarih bazen çok kısa sürer. Bir halkın direnişi alkışlanırken, aynı halkın varlığı birkaç yıl sonra sessizce yok sayılabilir. Kobanê bunu yaşadı. Dün, “Diren Kobanê” diyenler vardı. Fransa vardı, Amerika Birleşik…

Bazı çığlıklar vardır, yalnızca acıyı anlatmaz. Zamanla sertleşir. Derinleşir. Bir noktadan sonra ses olmaktan çıkar, ithama dönüşür. Çünkü uzun süre duyulmayan çığlık, artık yalvarmaz. Yüzleşir. Hesap sorar. İnsanlık, bir çığlığı…

 İnsan neden çığlık atar? Çünkü bazen kelimeler yetmez. Bazen dil, yaşanan acının ağırlığı altında kırılır. Çığlık, cümlenin bittiği yerde başlar. Akıldan değil, bedenden yükselir. Bir insan çığlık atıyorsa, artık anlatmak…